از خداوند نیرو خواستم ،

ضعیفم آفرید که تواضع بندگی را بیاموزم .

از او سلامتی خواستم که کارهای بزرگ انجام دهم ،

ناتوانم آفرید تا کارهای بهتری انجام دهم .

از او ثروت خواستم تا سعادتمند شوم ،

فقرم بخشید که عاقل باشم .

از او قدرت خواستم که ستایش دیگران را به دست اورم ،

شکستم بخشید که بدانم پیوسته نیازمند اویم .

از او همه چیز خواستم که از زندگی لذت ببرم ،

زندگیم بخشید که از همه چیز لذت ببرم .

آنچه خواستم به من نداد ،

آنچه بدان امید داشتم به من بخشید ،

و دعاهای نا گفته ام مستجاب شدند ،

و آنها این بودند :

من هستم در میان انسانها

و غرق در نعمات پروردگار .

          پایان قصیده دلم پیدا نیست

                                              مجنون دلم فقط تو را می خواهد

                                             مجنون دلم شیفته لیلا نیست

       چشمت به دو چشم حوریان می ماند

      چشم دل حوریان چنین شهلا نیست

                                            پروانه شوم اگر کنارم باشی

                                          شمعی که به دور از تو دلم زیبا نیست

      بی تو دل من چو عصر یخبندان است

     آری که تمدن دلم پویا نیست

                                          مهر تو درون غار دل می پوسد

                                          گر دور شوی بدان که این رویا نیست

      دیوانه شوم اگر مرا ترک کنی

    آخر دل دیوانه دگر رسوا نیست

                                   کافی است تو از تبار آدم باشی

                                  حوا شوم و دلم دگر تنها نیست

                                  امید دلم ، نر ، بمان ، آدم باش

                               حوا که دلش به وسعت دریا نیست

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

همه انديشه ام انديشه فرداست ،

وجودم از تمناي تو سرشار است !

زمان-در بستر شب - خواب و بيدار است ،

هوا آرام ، شب خاموش ، راه آسمان ها باز ...

خيالم چون كبوترهاي وحشي مي كند پرواز ...

رود آنجا كه مي بافند كولي هاي جادوگر ، گيسوي شب را

همان جاها ، كه شب ها در رواق كهكشانها عود مي سازند ،

همان جاها ، كه دخترها ، به بام قصرها ، شعله افروزند  ،

همان جاها ، كه رهبانان معبدهاي ظلمت نيل مي سايند

همان جاها ، كه پشت پرده شب ،  دختر خورشيد فردا را مي آرايند ،

همين فرداي افسون ريز رويائي !

همين فردا كه راه خواب من بسته است .

همين فردا كه روي پرده پندار من پيداست

همين فردا كه ما را روز ديدار است !

همين فردا كه ما را روز آغوش و نوازش هاست !

همين فردا ، همين فردا ...

... من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !

زمان ، در بستر شب ، خواب و بيدار است ،

سياهي تار مي بندد ،

چراغ ماه ، لرزان ، از نسيم سرد پائيز است !

دل بي تاب و بي آرام من ، از شوق لبريز است ،

به هر سو ، چشم من رو مي كند ، فرداست !

سحر از ماوراي ظلمت شب مي زند لبخند

قناري ها سرود صبح مي خوانند ...

... من آنجا ، چشم در اره توام ، نا گاه ،

ترا از دور مي بينم كه مي آئي ،

ترا از دور مي بينم كه مي خندي ،

ترا از دور مي بينم كه مي خندي و مي آئي ،

نگاهم باز حيران تو خواهد ماند ،

سرا پا چشم خواهم شد

ترا در بازوان خويش خواهم ديد !

سرشك اشتياقم شبنم گلرنگ رخسار تو خواهد شد

تنم را از شراب شعر چشمان تو خواهم دوخت .

برايت شعر خواهم خواند ،

برايم شعر خواهي خواند ،

تبسم هاي شيرين ترا ، با بوسه خواهم چيد !

و گر بختم كند ياري ،

در آغوش تو ...

.... اي افسوس !

سياهي تار مي بندد ،

چراغ ماه لرزان از نسيم سرد پاييز است .

هوا آدم ، شب خاموش ، راه آسمان ها باز

زمان - در بستر شب - خواب و بيدار است !

روياي كوتاه - در يك شب بي فردا

بخندي يا نخندي مي نويسم

دو دستم را ببندي مي نويسم

********

چرا ننويسم اين كه مثل يك سيب

دلم را پوست كندي مي نويسم

                                                       و هیچ کس مرگ مرا

             اینجا مرگ

                                 حدیث روزمرگی است

                                                        درست مثل تولد

             درست مثل زندگی

             در مرگ خدایان

                              بر چکاد دارها

                                         طرح مبهمی از لبخند

                                                             تولدی دیگر را به انتظار نشسته است

             به دوش هامان

                           سالهای سال

                                        حقارت زیستنی چنین دردناک

                                                                دریغ از سوسوی چراغی

                                تنها دلیل من که خدا هست و ،

                                                                                               این جهان

                               زیباست ،

                                                      وین حیات عزیز و گرانبهاست

                               لبخند چشم توست !

                               هر چند با تبسم شیرینت

                                                                                   آن چنان

                              ازخویش می روم

                                                  که نمی بینمش درست !

                             لبخند چشم تو .

                             در چشم من ، وجود خدا را

                             آواز می دهد

                             در جسم من ، تمامی روح حیات را

                             پرواز می دهد .

                            جان مرا ،- که دوریت از من گرفته است –

                            شیرین وخوش

                                                   دوباره به من باز می دهد

               تا بوده در مرگ غزل ها هیچکس نیست

              دلم گرفته است

              دلم گرفته است

                       به ایوان می روم و انگشتانم را

                       بر پوست کشیده ی شب می کشم

       چراغهای رابطه تاریکند

       چراغهای رابطه تاریکند

                     کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

                    کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد

                                 پرواز را به خاطر بسپار

                                  پرنده مردنی است